اعتراض به یک ظلم

متن زیر را آقای شهاب اسفندیاری لطف کردند فرستادند:

حسین درخشان وبلاگ‌نویس ایرانی پس از تحمل حدود ۶۰۰ روز بازداشت «موقت» – که ظاهرا بخش قابل توجهی از آن در سلول انفرادی طی شده  است – صبح روز چهارشنبه در اولین جلسه‌ي دادگاه خود حضور یافت. موضوع این یادداشت اساسا محتوای دادخواست و اتهامات وارده به درخشان نیست. انشاءالله قاضی محترم دادگاه با بررسی دقیق اتهامات و دفاعیات متهم و وکیل او و لحاظ همه‌ی شرایط وی، در نهایت حکمی عادلانه صادر خواهند کرد. آنچه در این مرحله مورد اعتراض نویسنده است نحوه‌ی انتشار خبر اولین جلسه‌ی دادگاه در سایت‌ها و رسانه‌های خبری است. به نظر می‌رسد استفاده از تعبیر «نویسنده‌ی سایت‌های مستهجن و ضد دین» در تیتر خبر انتشار یافته را بتوان از مصادیق بارز همان «ظلمی» دانست که رهبر معظم انقلاب در خطبه‌های نماز جمعه‌ی ۱۴ خرداد  و نیز در دیدار اخیر با اساتید بسیجی، همگان را از آن برحذر داشتند. ایشان در سخنان روز چهارشنبه به طور مشخص بر رعایت حقوق «افرادی که مرتکب گناه و یا خطایی شده اند» نیز تأکید کردند.

شاید درتوصیف حسین درخشان بتوان از خیلی تعبیرها و عناوین استفاده کرد. اما بی‌گمان او مستوجب این عقوبت نبود که به عنوان «نویسنده‌ی سایت‌های مستهجن و ضد دین» معرفی شود. آیا این عنوان نیز همچون اتهام «ساب النبی» و «جاسوسی»  قرار است موقتی باشد؟ آیا طرح کنندگان هیچ به عوارض چنین اتهامات سنگینی اندیشیده‌اند؟ شاید هم به وسیله‌ی این «ظلم» قرار است یک «ظلم بزرگتر» را بپوشانند.

علاوه بر این، متاسفانه زندگی‌نامه‌ای که از درخشان منتشر شده و نیز فهرستی گزینشی که از برخی نوشته‌های پیشین او ارائه شده به حق و انصاف همه‌ي ابعاد زندگی و مواضع و خصوصا سیر تحولات فکری او را بازگو نمی‌کند. به عنوان مثال در متن این خبر هیچ اشاره‌ای به این موضوع نشده که درخشان از یک خانواده‌ي شناخته‌ شده‌ی مذهبی است و در ابتدای جوانی نیز فردی متعهد و انقلابی بوده است. از یک سو نمونه‌ها و مصادیق فراوانی از مواضع درخشان در دوره‌ی گرایش به اصلاح‌طلبان و نیز مدت حضور در میان اپوزیسیون خارج از کشور ذکر شده، اما کوچکترین اشاره‌ای به توبه و اعتراف او به اشتباهاتش و نیز تجدید نظر در مواضع سیاسی‌اش در سال‌های اخیر دیده نمی‌شود. آیا دفاع او از امام خمینی، دفاع او از مواضع ایران در موضوع انرژی اتمی و مسئله‌ی فلسطین، افشاگری‌های او درباره روابط برخی اصلاح‌طلبان و اپوزیسون خارج از کشور با دولت‌های غربی و روشنگری درباره‌ی منابع مالی آنها هیچ ارزش ذکر در این خبر نداشت؟

آیا اینکه او و خانواده‌اش – بر خلاف دیگر زندانیان دارای تابعیت دوگانه نظیر رکسانا صابری و مازیار بهاری  – در مدت یک سال و هفت ماه بازداشت او هیچ درخواستی از یک دولت خارجی جهت اعمال فشار و هیاهوی تبلیغاتی علیه ایران نکردند اهمیتی نداشت؟ آیا اینکه آنها دست به دامن موسسات مدعی حقوق بشر در غرب نشدند ارزش ذکر نداشت؟ آیا پاسخ صبر و تحمل و همراهی آنها این بود که فرزندشان در رسانه‌ها اینگونه معرفی شود؟

جالب این‌که برخی فعالان «سبز»، قبل از این که خود به زندان بروند حسین درخشان را «همکار حاکمیت» دانسته و چنین القا می‌کردند که او مستقر در «کاخی در نیاوران» است! اما همین افراد پس از دیدار و گفتگو با او در زندان به صداقت او در تحول فکری‌اش و حتی وفادار ماندن او به مواضع سیاسی و انقلابی‌ سال‌های اخیرش – حتی در دفاع از رییس جمهور – صحه ‌گذاشته‌اند.

در اینجا بد نیست یادی کنم از نامه‌ای که در اسفند ماه ۱۳۸۷ توسط ۳۵ نفر از وبلاگ نویسان مسلمان خطاب به رییس وقت قوه‌ی قضاییه نوشته شد. متاسفانه این نامه در آن زمان نه تنها پاسخی نیافت بلکه در هیچ یک از رسانه‌های خبری  و مطبوعات کشور نیز امکان انتشار نیافت. و چه بسا قسمت این بود که «شهادت» این وبلاگ‌نویسان در چنین زمان و موقعیتی منتشر شود.

Advertisements

3 Responses to “اعتراض به یک ظلم”


  1. 1 سوسن ژوئن 25, 2010 در 5:17 ق.ظ.

    خدا کنه آزاد شه ما که خیلی نگرانیم.

  2. 2 محمدصادق ژوئن 26, 2010 در 12:11 ق.ظ.

    بی محلی به نامه بچه های ارزشی خیلی نامید کننده است.

  3. 3 فاطمه ژوئن 26, 2010 در 12:32 ق.ظ.

    سلام
    این مصاحبه رو از دست ندین. یکی از بچه های هیئت تحریریه کیهان دفاع جانانه ای رو از حسین درخشان کرده. حتما بازنشرش بدید.

    http://talabeblog.ir/n-2724.html#


Comments are currently closed.



این عکس آخرین عکس حسین پیش از بازداشت در حرم شاه‌عبدالعظیم است. بعد از دو سال بازداشت موقت حکم بدومی 19.5 سال زندان براش صادر شده است. ـ


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: